راستش نمی دونم سخت بود يا ساده
اما اولش ساده به نظر مي رسيد
مثل من . مثل تو . مثل زندگی و مثل ما
اما خيلی نگذشت که ديگه ساده نبود
نمی دونم من سختش کردم يا تو
اما چرا هیچ وقت دلیلش را ندونستیم ؟

و شايد هم .......

ديگه مهم نيست
مهم اينه که غرق شدیم تو مردابی که خودمون ساختیمش .

من اينجا ... تو اون جا
مثل دو خط موازی ......

خيلی ساده
خندیدیم به گریه ها و جدی ها را شوخی گرفتيم
تو روشنايی روز  شب را نقاشی کرديم
سکوت رو فریاد زدیم و سادگی ها را به دروغ فروختیم
تو آبرنگ زندگی برای مردن زندگی کرديم
و حالا دلمون برای خودمون تنگ شده.

 و برای خيلی چيزهای ديگه
برای چیزایی که صادق بود و ساده و از ته دل
برای دلی که شکست.

 يادته ؟

خودت شیکوندیش .

 منم مال خودمو
هيچوقت یاد نگرفتيم چطور دوست داشته باشیم
اما ياد گرفتيم که توی قبرستون دلمون ....خودمون را چه جوری دفن کنیم
حالا وقتی توی آیینه نگاه می کنی رو تو بر می گردونی از خودت
و وقتی حرف می زنی صدای خودتو نمی شنوی.

حتی اسم خودت را گاهی فراموش می کنی

 واسه اينکه شايد خيلی وقته کسی مثل من صدات نزده
مثل من...!

اي كاش مي توانستم بگويم چقدر دوستت دارم

اي كاش مي شد لرزش دستانم را در دستهايت حس كني

اي كاش مي توانستم آسمان آبي قلبت را توصيف كنم

اي كاش مي شد صداي هق هق گريه هايم را بشنوي

اي كاش مي توانستم چشمانت را در چشمانم زنداني كنم

اي كاش مي شد حرارت قلب بيقرارم را احساس كني

اي كاش مي توانستم تو را براي هميشه داشته باشم

اي كاش مي شد تمام حرفهاي عاشقانه ام را درك كني

اي كاش مي توانستم تا آخرين نفس در كنارت باشم

اي كاش مي شد هر لحظه و هر ثانيه در كنارم باشي

اي كاش مي توانستم عشقم را به تو ، بر زبان بياورم

اي كاش مي شد هزاران بار ، عاشقانه صدايم كني

اي كاش مي توانستم غم دوري از چشمانت را تحمل كنم

اي كاش مي شد تا آخرين لحظه زندگاني ، نگاهم كني

اي كاش مي توانستم بگويم كه ديوانه وار عاشقت هستم

اي كاش مي شد تمام خستگي هايم را درمان كني

اي كاش مي توانستم سر روي شانه هايت بگذارم و بگريم

اي كاش مي شد اشكهايم را با يك لبخند زيبايت دوا كني اي كاش مي شد...!!

پيوستي به رويا ، به خواب ، به خيال ....

پيوستي به آنچه ديگرتکرارش برايم رنج آور است...

ديگر اين دلخسته را تاب براي زخم زبان نمانده ...

رمقي اگر بود ...

تابي اگر مانده بود..نغمه اي اگردرعمق ناي خسته مانده بود ...

تمام شد ...

همه چيزتمام شدنش را به رخ ديده مي کشيد

ولي

گويي ديده را تاب ديدن نبود ...

اما شنيدن تاب آورد..

ديگر بار براي درک واژه ي نبودن ...

نبودنت را با جان مي آميزم و نيستي را درآغوش مي کشم ...

حضورم کم رنگ مي شود و نبودن وجود را در برمي گيرد ...

ديگر نه دستان را توان ...

نه پاها را رمق ...

نه چشمان را تاب ...

نه دل را قرار ...

نه تن را وجود مانده است ديگر هميشه هاي تکرار پايان يافت ...

ديگر نه آغازي است و نه پاياني ...

که اينجا پايان پايان است

همه راه های محک تحمل را نمی دانم

                                                  اما می دانم . . 

                                                                                شکنجه ی خود راهیست به نا کجا آباد

تحمل روح را باید برد بالا

                                                     نه تحمل پیکر روح  !!

تحمل این جنگل پر ز دیو

                                    تحمل این دنیای پر  ز درد

                                                                                 تحمل تزویر های شیطانی

صادقانه بگویم . . .

                            حتی با پیامی کوتاه در یک شبِ شلوغ

                                                                                      میتوان عاشق شد

                                                                                                                        و عاشق ماند

دعای خیرم بدرقه ی راهت

اگه تو رو دوست دارم خیلی زیاد منو ببخش.

اگه تویی اون که فقط دلم می خواد منو ببخش.

تو که خاموش شدی کمر عشق شکست
رنگ مهتاب پرید آسمون چله نشست
ارغوان شعله کشید شبنم از باغ گریخت
باد پاییز وزید برگ هامون همه ریخت

ما فقط مشق نوشتیم از عشق
ما فقط رنج کشیدیم آروم
و به آیین کبوترهامون باز گشتیم دوباره بر بوم

باز از وسعت درد رنگ مهتاب گرفت
باز این ماه نجیب داغ بر سینه گرفت
عشق با ما ننشست بی صدا پر زد و رفت
بر پریشونی ما رنگ ماتم زد و رفت

اگه کسی بهت گفت دوستت داره سعی نکن دوستش داشته باشی.

اگه کسی بهت گفت عاشقته سعی نکن عاشقش باشی.

اگه کسی گفت تو تمام زندگیشی سعی نکن تمام زندگیش باشی

چون!!!

یک روز میرسه که می گه ازت متنفرم اونوقت تو نمی تونی ازش متنفر

 باشی.

تنها بودن سخت است

اين كه از هر طرف رانده شوي ديوانه كننده است

اين كه هيچ كس تو را نفهمد مر گ آور است

و من تنها مرده ي ديوانه اي هستم

كه آرزوي ديدن تو را مي كنم

آري تو

تو كه گوش مي كني و هيچ نمي گويي

و من سال هاست كه شب ها به اميد ديدن تو در رويا، مي خوابم

و اما تو...

پس كي به اين خواب هاي بي خوابي ام مي آيي

به شب هاي بيداري ام و

به اشك هاي ناتمامم

نگو كه دوباره دلم شكست و به سويت آمدم

نگو كه وقتي خوشم شكرت نمي كنم

كه تو دروغگو نيستي!

مي دانم كه جزاي گناه از ياد بردن تو عشق است

و من كه تنها مرده ي ديوانه ام

از تو هر دو را مي خواهم

هم عشق را

و هم تو را  

آري من عشق تو را مي خواهم

عشق به تو!

منتظرم...

منتظر لبخند هاي هميشگي تو

منتظر مهرباني ات

و منتظر ديدنت

مرا با خود ببر از اين بهشتي كه تو در آن نيستي

كه من سخت آشفته ام...

آری بازم منم همان دیوانه ی همیشگی تو و چون همیشه

ساده و کوتاه و مختصر .........

دست نگهدار ........کوتاه می گویم.........

عزرم را بپذیر که سر نازنینت را با شعر ها و پریشان گویی های خویش به درد می آورم و وقت با ارزشت را می گیرم .......

اما بدان همه اینها تنها و فقط به خاطر تو بود ......

و به امید آنکه در تو اثر کندو باز گردی ....

همیشه گفته ام که نمی توانم چون مریم لطیف بگویم چون سهراب تازه و نو و چون نیما پر معنا چه رسد چون خواجه ..

اما ساده گفتم و بی تکلف حرف دل درد مند عاشقم بود و هست ......

پس زشتی رخسارم و نازیبایی صدایم و ناموزونی کلامم را به این دل عاشقم .......

ببخش مرا ....

و بدان باک ندارم ز هیچ چیز و....

و تو را می خواهم

به اندازه ی بی حدت

تو را دوست دارم

روز اول نمی تونه تو چشات نگاه کنه

روز دوم زیر چشمی نگاهت می کنه

روز سوم تو چشمات خیره می شه

روز بعد هر چی تو دلش بهت می گه

روز ... تو رو همراز خودش می دونه و همه ی اسرارش رو بهت می گه.

روز ... نمی تونه ازت دل بکنه ... خلاصه عاشقت می شه.

نمی دونم چه روزی چه جوری ورق بر می گرده.

روز اول دیگه نگات نمی کنه

روز دوم دیگه دوستت نداره

روز سوم تو خیابون با یکی دیگه می بینیش

روز ... ازت متنفر می شه

روز ... ازش دلیل می پرسی می گه اونی که می خواستم نبودی.

اینه داستان عشق همه می دونن همه حفظ شدن همه ...

ولی هر روز هزار دختر و پسر دوباره می نویسنش.

یک شب تو اوج با هم بودن تنهام گذاشتی

یک شب تو اوج خواستن ازم متنفر شدی

یک شب تو اوج صداقت زیر همه ی حرفات زدی

یک شب تو اوج دلدادگی دل ازم بریدی

آره عزیزم...

یک شب تو اوج رفتن بودی و

حتی رد پاتم واسه چشمام جا نذاشتی.

آه دلو سوزوندی!

آه چرا نموندی؟

فدای اون گل که يه روز يکی می خواد بده دستت

فدای او دويدنات وقتی ميگيره نفست

فدای ذوق موندن و فدای درد رفتنت

فدای پرواز کردنات،فدای اون نشستنت

فدای صبر و طاقتت،فدای بی حوصلگيت

فدای بچه بودنت،فدای کل زندگيت

فدای ناز مژه هات،فدای چشم روشنت

فدای اون خستگی که،مياد ميشينه روی تنت

فدای مخمل صدات که خوندنت بال منه

اجازه ميدی به همه،بگم که اين ماله منه

فدای اون بالشی که گاهی بهش تکيه بدی

فدای اون چيزی که تو می خوای يه روز هديه بدی

فدای اون بارونی که پاييز می ريزه رو سرت

فدای اون چتر روز بارونی توی سفرت

فدای پيچ و تابای اون موهای مجعدت

فدای(نه نمی خوامت)فدای اون دست ردت

فدای عطر خنده هات،فدای طعم موندنت

فدای دوست نداشتنات،حتی فدای روندنت

فدای اون آتيشی که دائم به قلبم ميزنی

فدای انتخاب تو،ای موندگار رفتنی

فدای تو که هيچ روزی هيچکی نميشينه به جات

فدای هر چی تو داری مخصوصا اون رنگ چشات

فدای لحظه ای يه بار،تو روياها بوسيدنت

فدای لحن سلامات،فدای روز ديدنت

فدای اون خوبيايی که داری و نمی دونم

فدای شعرت که می خوام بگم ولی نمی تونم

فدای اون قول دادنات حتی اگه عمل نشه

يعنی کسی هس که توی رنگ چش تو حل نشه؟

فدای اخم ابروات،ابروهای بی حوصلت

فدای هر چی تو بگی،حتی شکايت و گلت

فدای اون غروری که داری تو وقتش برسه

فدای اون راه که ازش رد می شدی تا مدرسه

فدای کوچه هايی که ميگذری از کنارشون

فدای عکسات که دارم هميشه يادگارشون

دنيا بهونس عزيزم فدای اسمت و خودت